در درون کیسه ای بزرگ بر دوش پیرمرد کشاورز غوغایی به پا بود ! دانه های گندم با شوق و شادی می دانستند که باید امروز بر دست  مهربان پیرمرد بوسه ادب و خداحافظی بزنند و برای بارور شدن به دل خاک بروند تا در ادامه راه کمالشان هر کدام به خوشه ای طلایی تبدیل شوند . این را وقتی همه سوار بر خوشه های خود در مزرعه ای که دوران کودکی خودرا طی کرده آموخته بودند . وای چه لحظه پر شوری بود ! لحظه به لحظه بوی خاک آماده نزدیک و نزدیک تر به مشام می رسید. و دل هر دانه را بی تاب می کرد . در این میان دانه ای با همه شادمانی می کرد!  اما در دلش احساس دیگری داشت .

به مزرعه رسیدند ! دانه ها از سروکول هم بالا می رفتند که زودتر در مشت مرد کشاورزجای گیرند ! دست گرم او داخل کیسه شد ! اتفاقا در اولین مشت ! این دانه با دانه های دیگر فریاد کنان لحظه رهایی  در طلوع زیبای خورشید صبحگاهی ! این ضیافت عظیم الهی را تجربه کردند آرام و رها در آسمان برای هم آرزوی باروری نمودند در دل خاک جای گرفتند .

خاک دانه ها را عزیز داشت  آنها را به آرامش خواند و برایشان از زمان رویش گفت ! همه در دل خاک آرام شدند و بخواب رفتند جز دانه نگران ! خاک متوجه بیداری او بود ! پرسید !  تو نمیخوابی ؟ دانه گفت : نگرانم ! خاک پرسید از چه ؟ دانه گفت آیا تا بحال شده دانه ای بارور نشود ؟ زمین تبسمی کرد و گفت نگرانی ات را متوجه شدم ! بلی ! دانه گفت : من حس باروری را به مانند دیگر دانه ها ندارم ! و این یعنی تمام شدن!؟ یعنی خارج شدن از چرخه وجودم !؟ چه باید کنم ؟

خاک گفت : ادراک ! ادراک از این که به جای نگرانی قبول کنی تو اینگونه هستی و با گونه های دیگر کمی متفاوت ! خود را بشناسی و راه گونه خود را پیش بگیری ! دانه پرسید آیا این یک نقص نیست ؟ خاک گفت : نقص در کار خداوند ؟ !  نه ! او تمام ذرات را درکمال و منحصر به فرد آفریده همانگونه که خود همتایی ندارد زاده نشده و فرزندی ندارد و در تمام ذرات متجلی است . دانه گفت : برای ادراک کمکم کن ! خاک با مهربانی گفت چشمهایت را ببند !

دانه های دیگر جوانه زدند ریشه کردند ریشه هایشان به طرف دانه عقیم رفتند و او را در آغوش گرفتند ساقه بستند و هرکدام به خوشه ای تبدیل شدند و دانه عقیم در همه خوشه ها تجلی اش مشهود بود باز همه با هم بودند دریک تن در وحدتی کامل

در حیرتم ! در حیرتی عجیب ! که خداوند درسی عظیم را در دانه ای عقیم برای ما نهاده !

دانه ای عقیم که می تواند در خاک و بستر بینش ما  شکوفا به ادراک شود.

متجلی باشید. 

جوشقانی

در نیمروز پائیزی چشمهایم برگ زردی  را که از شاخه جدا شد و آرام به آب جوی روان پای درخت پیوست مشایعت می کرد و این اندیشه مرا با خود  می برد  که در این جدا شدن از درخت و پیوستن به جوی  چه درسی نهفته است ؟ ناگاه درخت پرسید : چه چیز آن برایت مبهم است ؟ با هیجان گفتم همین ! همین که برگ عضوی از تو بود از تو جدا شد و به آب که هیچ اشتراک و مناسبتی با او ندارد پیوست ! درخت گفت : این از عدم آگاهی و درک توست ! والا مسئله به این سادگی را می فهمیدی ! و اشتراک را در می یافتی ! پرسیدم : مسئله ساده ؟ گفت : آری ! برگ در تن من به کمال خود رسید از این تن جدا شد و با تن آب به وحدت تازه ای رسید . رفت تا با وحدتی  دیگرمسیر کمال خود را کامل نماید. پرسیدم چگونه ؟ به مانند آنست که دست ها و پاهای من زمانی از من جداشوند و بگویند ما در تن تو به کمال رسیده و می خواهیم به  تن دیگر پیوسته و سیر کمال خود را در تن دیگری ادامه دهیم ! بعد شاهد آن خواهیم بود که انسانهایی با صدها دست و پا با هیبتی عجیب و انسانهایی بدون دست و پا یا سر ! با هیبتی عجیب تر! چگونه ممکن است ؟ درخت در سکوتی رمز آلود گفت : اعضای بدن خود را که باید در این دنیا بگذاری و بروی !  سیر تکامل در کمال تو با دیگر موجودات عالم متفاوت است . اما می خواهی دریابی که در زندگی بعدی ات هیبت تو چگونه خواهد بود ؟ با اشتیاق گفتم : البته ! گفت : متصل شو به ذهن بی ذهنی ! پرسیدم :  مگر ذهن من چه اشکالی دارد؟ گفت :  ذهن تو قالب ساز است برای هر چیز قالبی اختیار می کند ! ذهن تو چهارچوب ساز است برای هرچیز ابعاد و چهارچوب اختیار می کند ! تو با چنین ذهنی قادر نخواهی بود درکی  از یک گستردگی عظیم داشته باشی !  برای گستردگی هم حد و مرز می سازی ! ذهن بستر مناسب وبا ثباتی برای ادراک نیست ( وما ادراک ) پس با اتصال در می یابی آنچه را که باید دریافت کنی ! چشمها را بستم  ناگاه برای لحظه ای پنج گوی را دیدم  که دائما حرکت می کردند از یکدیگر فاصله می گرفتند و گاهی چند تا از آنها بهم نزدیک می شدند . از درخت پرسیدم : این چه بود من دیدم ؟ گفت این شکل بی شکلی و هیبت تو در زندگی بعدی ات بود ! پرسیدم کدام دست و پا و کدام سر بود ؟ گفت : هرکدام از آنها می تواند به مانند سر و دست و پای تو به مانند این دنیا باشد و هیچ یک از اعضا فرقی با دیگری ندارند ! یعنی هر کدام هم دست و پا سرتو می توانند باشند و پا همان کاری را می کند که سر انجام می دهد و سر کار دست را ! گیج شده بودم ! که درخت ادامه داد ! هنوز نفهمیدی که این پنج گوی پنج ذره از بی نهایت ذرات عالم هستی است که توانسته ای تاکنون تو با چهار ذره دیگر به وحدت برسی ؟ گیج تر شدم ! پرسیدم : مگر من در زندگی بعدی تا چند عضو می توانم داشته باشم ؟ درخت گفت : اختیار با توست ! با هرتعداد ذره ای که بتوانی در این مدت عمرت در زمین به وحدت برسی ! اختیار تو محدودیتی ندارد ! فقط این را بدان با هرچه و با هرکه به وحدت برسی مثبت یا منفی  آن هیبت و اعضای تو خواهد شد ! تویی که هیچ فرق یا برتری  با دیگر اعضا نداری همه اعضا در وحدتند ! دست و سر و پا دیگر معنایی ندارد ! اعضای به وحدت رسیده ای که با اختیار می توانند با تنزل و یا ارتقا کمال از تن وحدتی قبل خود جدا شده و با تن دیگری به وحدت دیگری برسند. به مانند آن برگ که به رود پیوست ! حال متوجه شدی مسئله چقدر ساده بود؟ 

عاجز از درک عظمت کائنات و عاجز از درس عظیم درخت سر به زیر افکنده و راهی ذهن آشفته ام شدم که سعی کنم بشکنم همه قالبها و قابها را که به گستردگی پا گذارم . که به گران دریافتم بت خود هستم و بت شکن خود و  سالهاست تبری بر دوشم سنگینی می کند که آنرا بت شکنی پس از شکستنهای قالبها و قابها  بر دوشم گذاشته نه به اتهام بلکه به معرفت و کمال  

برای شکستنی دیگر حاضرم برای شکستنم دعا کن

برایت گستردگی بیکران آرزومندم

جوشقانی